Bu yazı, Cam Wolf’un saat dünyasına haftalık derin dalış yaptığı Box + Papers bülteninin bir edisyonu. (Buradan kaydolabilirsiniz.)
Merhaba dostlar: Ben Cam. Önümüzdeki birkaç ay boyunca ebeveyn izninde olacağım. Gelen kutunuzdan uzak, ama umarım kalbinizden hiç gitmeden. Neyse ki Box + Papers laboratuvarına en parlak zihinlerimizden birini gönderiyoruz. GQ.com’un saat yayınlarına uzun süredir katkıda bulunan, son derece keskin kalem Jeremy Freed, mart ortasında dönene kadar horoloji dünyasında sizin güvenilir rehberiniz olacak. Yakında görüşürüz. —Cam Wolf
Bir zamanlar, her yılın başında içine 12 kâğıt koyan bir teknoloji girişimcisi hakkında bir hikâye duymuştum. Her kâğıtta öğrenilecek yeni bir beceri ya da çalışma alanı yazıyormuş. Her ayın başında birini çekiyor ve sonraki dört haftayı jonglörlükten termodinamiğe, keselilerden her ne çıkarsa ona adıyormuş. Böyle biri olmayı isterdim; ama tecrübe bana bunun ben olmadığımı öğretti. Ve bununla barışığım. Yine de bu, yeni yılda yapmak (ya da farklı yapmak) istediklerim için niyetler koymama engel olmuyor.
Bana en çok uyan yöntem, çok fazla çaba gerektirmeden ulaşılabilecek küçük ve muğlak hedefler koymak—ve onları yazmamak. Bunun iki faydası var: Birincisi, listedekilerden birini başardığımda kendimi iyi hissediyorum. İkincisi, bir hedefi tutturamazsam, bir sonraki ocak geldiğinde muhtemelen çoktan unutmuş oluyorum.
Bu sistem, saatle ilgili hedefler için de gayet iyi çalışıyor. Sonuçta saatler bir keyif kaynağı olmalı; insanın kendini hayal kırıklığına uğratıyormuş gibi hissetmesi kadar eğlenceyi kaçıran bir şey yok. Benim de birkaç saat hedefim var ama burada paylaşmayacağım—ilerideki kendim tarafından hesap sorulmasın diye. Onun yerine, tanıdığım en tutkulu saat meraklılarından bazılarına 2026 hedeflerini sordum.
(Fotoğraf: Buzz Tang’in Patek Philippe Calatrava’sı)
“Giyim ve güzel sanatlar eğitimi aldığım için kasa formlarını ve polisajı anlamak ve takdir etmek konusunda keskin bir göz geliştirdim; ama son dönemde mekanizmaları ve teknik detayları daha da çok önemsemeye başladım. Bu yıl özellikle Philippe Dufour Duality ve F.P. Journe Resonance gibi çift eşapmanlı saatleri öğrenmek istiyorum. Ayrıca koleksiyonumu yalnızca saat-gösterir parçalardan ibaret olmaktan çıkarmayı planlıyorum. Gençliğimde kronograflar ve tourbillon’lara kısa süreli bir ilgim vardı; ancak bilek ölçüm ve sektör tercihleri beni Patek Philippe Ellipse ve Calatrava gibi time-only modellere, Cartier’nin Tank Normale ve Ceinture’lerine âşık etti. Bu yıl jump hour, annual calendar ve perpetual calendar gibi farklı tür ve mekanizmaları keşfetmeyi hedefliyorum—çalışması hayli fazla. Bunun dışında kayış seçiminde daha cesur olmak istiyorum. Bugüne kadar klasik kahverengi ve siyaha sadık kaldım; ama devekuşu, peccary ve domuz derisi gibi malzemeleri taupe, zeytin ve hatta biraz ‘çılgın’ renklerde denemeye hevesliyim.”
“2026 Yeni Yıl saat kararım, bir gün çocuğuma vermek isteyeceğim parçaları satın almak. İlk bebeğimi yeni kucağıma aldım. Aslında çok da farklı değil; zaten hep kalıcı olacağını bildiğim saatleri topladım. Ama şimdi her birinin anlamı daha büyük. Bir gün devredecek olmak çok özel bir his.”
“2026 için saat hedefim, kendi koleksiyonuma karşı daha az ‘hassas’ olmak. Gereğinden uzun süre tutma eğilimim var; bu yıl biraz daha gevşek davranmak istiyorum. Bu da daha çok satış demek—dolayısıyla daha çok alım ve keşif. Ayrıca konfor alanımdan çıkıp yeni şeyler denemek istiyorum. Özellikle MING, Anoma ve Naoya Hida gibi markalardan çıkan, bugünlerde yaşanan olağanüstü bağımsız saatçiliği daha yakından deneyimlemek isterim. Koleksiyona neyin gireceğini tam bilmiyorum ama kesinlikle sıkıcı olmayacak. Yine de bir süredir vintage sarı altın bir Rolex Day-Date kulağıma fısıldıyor…”
“Daha fazla mavi kadran. İki-üç yıl önce füme mavi kadranlı bir saat aldım ve bu koleksiyonumda bir kartopu etkisi yarattı: Mutlak bir klasik değilse ve mavi kadranı yoksa, elendi. Klasikleri düşünün: Royal Oak, Nautilus, Vacheron Constantin 222, Patek Philippe Ellipse—hepsinin mavi kadranlı versiyonu var. Mavi kadranı olmayan tek bir klasik yok. Bu sadece koleksiyonuma sınırlar koymuyor, gerçekten istediğim şeyleri almama da yardımcı oluyor. Bu yüzden bu yıl da mavi kadran arayışıma devam edeceğim. Yakın zamanda F.P. Journe Chronomètre Souverain’in mavi kadranlı butik edisyonunu gördüm ve yeniden âşık oldum. Bu yıl almak istediğim diğer mavi kadran ise çelik 222.”
(Fotoğraf: Perri Dash’in vazgeçilmezi Royal Oak)
“Yeni yıl saat hedefim koleksiyonu konsolide etmek. Son zamanlarda ‘az çoktur’ düşüncesindeyim. İki bileğim var ve sandığımdan çok daha az rotasyon yaptığımı fark ettim. 30’dan fazla saat artık pratik gelmiyor; dürüst olmak gerekirse biraz da aşırı. Arkadaşım ve podcast eş sunucum Rashawn, artık takmadığı saatleri zaman zaman hediye eder; ben de bu pratiği benimsemek istiyorum. Bu yıl hedefim koleksiyonu yaklaşık 10 parçaya indirmek. Özellikle anlamlı hediyeler pazarlık konusu değil; ama onun dışında koleksiyonun bilinçli hissettirmesini istiyorum. Çalıştığım kategoriler: dress, casual sport (tişört ve jean’le de giden dress saat), luxury sport, vintage dress ve vintage sport. Saatlere hâlâ biraz takıntılı olabilirim ama bu çok daha yönetilebilir ve dürüst geliyor. Geçen yıl koyduğum kural da geçerli: Yeni bir saat girerse, biri çıkmak zorunda.”
(Fotoğraf: Kaz Mirza’nın çok sevdiği Seiko SNK805)
“Yeni Yıl kararım, maliyetine bakmaksızın koleksiyonumdaki ‘kalıcı’ saatlerin restorasyonuna ve bakımına odaklanmak. Duygusal bağım olan Seiko SNK805’imi ve birkaç özel vintage parçayı bakıma sokuyorum—even servis bedeli saatin değerini aşsa bile. Güvenilir olmalarını ve ileride çocuklarıma devredebileceğim durumda kalmalarını istiyorum. Bakım yaptırmazsam bu mümkün olmayacak. ‘Kâğıt üzerinde değmez’ düşüncesinin koleksiyonumda neyin iyi bakılacağını belirlemesine izin vermeyi bıraktım. Bir saatin bir hikâyesi varsa ve benim için özelse, tamir faturası veto edemez.”
(Fotoğraf: Phil Toledano’nun 2025’te dikkatini çeken birkaç 1940’lar Patek Philippe’i)
“Yeni Yıl kararım, her ciddi koleksiyonerin saçmalık olarak tanıyacağı türden: Daha az saat almak istiyorum. Tabii finansal olarak iflas etmezsem bunun gerçekleşmesi zor. Saatlerin olayı şu: Hep aradığınız şeyler var ama net tanımlı değiller; üstelik topladığım türler aşırı tuhaf ve nadir. Yani XYZ modeli aramıyorum; 40’lardan bir Patek’in ya da 30’lardan bir Rolex kronografın belirli bir versiyonu gibi şeyler… Ortaya çıktığında ‘şimdi almazsam bir daha asla görmem’ hissi geliyor. Koleksiyoncu olmanın sefaleti bu: Aç bir uçurum. Ne kadar yersen ye, asla doymuyorsun.”
BU İÇERİK İLK OLARAK GQ US WEB SİTESİNDE YAYINLANMIŞTIR.
