Pek çok açıdan The Odyssey, tam da beklediğiniz türden bir film. Burj Khalifa'dan bile daha büyük hissettiren ve en az onun kadar etkileyici; bulunduğu her ortamda saunadaki en dikkat çekici adam gibi tüm bakışları üzerine toplayan bir gösteri. Başka bir deyişle, Christopher Nolan'ın yaklaşık üç saatlik saf güç gösterisi. Bu filmle birlikte Nolan'ın modern sinemanın Rushmore Dağı'na adını kazıdığına artık şüphe yok. Hatta bunun, yapmak için doğduğu film olduğu bile söylenebilir. Nolan gibi, adını aldığı antik destan da "epik" kelimesiyle neredeyse eş anlamlı. Hikâye, Truva Savaşı'nın ardından Odysseus'un (Matt Damon) yıllar süren zorlu eve dönüş yolculuğunu takip ediyor. Bu yolculuk boyunca kendisi ve adamları; sirenlerden cadılara, Norveç millî takımının ilk 11'inde görebileceğinizden daha fazla deve kadar uzanan, mitolojik ve çoğu zaman şaşırtıcı derecede seksi düşmanlarla karşılaşıyor. (Onlara birazdan geleceğiz.)
Filmde sert kılıç dövüşleri de var, devasa Truva Atı da. Robert Pattinson ise Odysseus'un eşi Penelope'yi (Anne Hathaway) baştan çıkarmaya takıntılı, Tunç Çağı'ndan fırlamış bir çapkını büyük bir keyifle canlandırıyor. Başrol oyuncusu olarak hak ettiği değeri göremediğini düşündüğüm Matt Damon ise kariyerinin en iyi performanslarından birini sergiliyor; öyle ki Oscar sezonu geldiğinde smokinini kuru temizlemeye göndermesine kesin gözüyle bakabilirsiniz. Bunların hepsi aşağı yukarı beklenen şeylerdi. Beklemediğim ise The Odyssey'nin önemli bir bölümünün resmen bir korku filmine dönüşmesiydi.
Her şey Tepegöz'le başlıyor. Uzun lafın kısası, Odysseus ve adamları eve dönüş yolculuklarının henüz başındayken devasa bir mağaraya sığınmaya karar veriyor. Fakat bazıları için artık çok geç olana kadar mağaranın çoktan bir başkası tarafından mesken tutulduğunu fark etmiyorlar. Tek gözlü bu dev insansı yaratığın hayatta iki büyük tutkusu var: Birincisi sevimli koyun sürüsünü gütmek, ikincisi ise minik insanları yürüyen birer çikolata barı gibi afiyetle mideye indirmek. Odysseus ve arkadaşları, mağaranın içinde açgözlü ev sahipleriyle birlikte mahsur kalıp gölgelerde saklanmak zorunda kalıyor. Baştan sona nefes kesen bir gerilimle ilerleyen bu bölüm, Nolan'ın bugüne kadar çektiği en ürkütücü sahnelerden biri; adeta klasik bir canavar filminin içinden çıkıp gelmiş gibi.
Bu karşılaşmanın geri kalanını bozmayacağım. Ama ilerleyen bölümlerde ekip, sislerin metal konserindeki kuru buz gibi ormanın içine yayıldığı kasvetli bir atmosferde bu kez daha da fazla insan yiyen devle karşılaşacak kadar "şanslı" oluyor ve bir kez daha korkunç şekilde büyük kayıplar veriyor. (Hoyte van Hoytema'nın görüntü yönetimi gerçekten müthiş; "mahvolduk çocuklar" hissini iliklerinize kadar hissettiriyor.) Daha sonraki bir sahnede ise Nolan, Odysseus'un askerlerinden bazılarının domuza dönüştüğü anlarda tam anlamıyla Cronenberg'i andıran bir beden korkusuna imza atıyor. Kafatasları ve burunları, insanın içini ürperten çatırdama sesleri eşliğinde yeniden şekilleniyor. Kısacası, bu adamların başına gelmeyen kalmıyor.
Bu, Nolan'ın ilk kez karanlık ve ürkütücü bir türe yönelişi değil. Batman Begins'te Korkuluk karakterinin yer aldığı sahneler açıkça korku sinemasının estetiğini taşıyordu; The Prestige ise gotik ve tekinsiz atmosferiyle öne çıkıyordu. (Oppenheimer'ın insanlığın en büyük varoluşsal korkusunu merkezine aldığını da unutmayalım.) The Odyssey, en iyi anlarında klasik bir tarihî dramdan çok, Nolan'ın her zamanki teknik ustalığı, göz kamaştıran işçiliği ve devasa bütçesiyle çekilmiş bir yaratık filmi gibi hissettiriyor. Bunun dışında ise adının başında Spider-Man olmayan yazın en büyük filmi olmaya aday, son derece sürükleyici bir fantastik gişe filmi. Ve büyük ihtimalle size birkaç kâbus da bırakacak.
BU İÇERİK İLK OLARAK BRITISH GQ WEB SİTESİNDE YAYINLANMIŞTIR.
