Abone (1991), Kendine Gel (1993), Yonca Evcimik ’94 ve dahası… Tekli kaset satışında Türkiye’nin en çok satan pop sanatçılarından biri ve nesiller arası kimliğiyle 7’den 77’ye herkesin yüzünde mutlu bir tebessümün simgesi.
Onun şarkılarında yalnızca melodi değil, bir duygu vardı: hareket etme arzusu, neşelenme cesareti, kendini fazla ciddiye almadan parlamanın hafifliği. Yonca Evcimik Groove Is in the Heart klibindeki Dee Lite kadar esnek ve enerjik…
GQ Türkiye için gerçekleştirdiğimiz bu çekimde onu bir nostalji objesi olarak değil, zamanlar arasında geçiş yaptıran bir figür olarak düşündük. Bu röportaj da tam burada başlıyor: 90’ların ışığını taşıyan ama yüzünü bugüne dönmüş bir kadınla, hafızanın içinden geçip geleceğe uzanan yolculuğunda.
Furkan Irmak
Türkiye seni yalnızca bir pop yıldızı olarak değil, aynı zamanda bir dönem duygusu olarak hatırlıyor. Sence insanlar Yonca Evcimik’i neden bu kadar sıcak, yakın ve mutlu bir yerden hatırlıyor?
Yaydığım enerjinin etkisi büyük. Yolda beni görünce gülümseyip sarılıyorlar; sanki komşu kızı hatta aileden biri edasıyla. “İyi ki sizinle büyüdük, şimdi çocuklarımıza sizi dinletiyoruz” diyenler çok oluyor. Konserlerde de birkaç nesil bir arada beni izlemeye geliyor. Güzel hatıraların bir sembolü olarak görüyorlar beni sanırım. Ayrı ve kıymetli bir yere koyulduğunu bilmek ve görmek güzel.
90’lar Türkiye’de çocukların da gençlerin de yetişkinlerin de aynı anda sahiplendiği çok özel bir dönemdi. Sen o yılların iyimserliğini, enerjisini ve hafifliğini bugün nasıl hatırlıyorsun?
Samimiyet ve saflık. Farklı bir heyecan, incelikli yıllardı. Ben 90’ların müzikal ve gösteri dünyasında yer alan biri olarak o dönemin dokusunu, yaydığı enerjiyi çok özlüyorum. Şu an her şey mekanik, fazlasıyla elektronik ve ruhsuz. Tıpkı bir robot gibi. Zaten kademe kademe oraya evriliyoruz.
O dönemde sadece şarkılarınla değil; dansların, kliplerin, renklerin, kıyafetlerin ve tavrınla da bir yenilik duygusu yaratmıştın. Geriye baktığında “Ben gerçekten çığır açtım” dediğin oluyor mu?
Vallahi diyorum. Çünkü gerçekten çığır açan işlere imza attım. Yıllar geçtikçe bazı şeyler haliyle çabuk unutuluyor ama dönemine göre cesur, yeni, risk alan işler yaptım. Son gösterim Yonca’nın 90’lar Ekspresi’nde tüm yaptıklarımı seyirciyle paylaştıkça “Vay be bunu da yapmışım” dediğim çok şey oldu. Öncü olduğum şeyler fazlasıyla var. Mütevazı olamayacağım artık. :)
“Zaman hızla akarken hiçbir şeyi ertelemeden anda kalın.”
Furkan Irmak
Senin pop yıldızlığında her zaman çok belirgin bir performans disiplini vardı. Konservatuvar, dans, sahne hakimiyeti… Sence seni sadece sevilen değil, aynı zamanda ikonik yapan şeyin bir parçası da bu disiplin olabilir mi?
Disiplin ve azim. Hiçbir zaman hırslı olmadım ama azimliydim. Kafama koyduğumu er ya da geç yaptım. Yapmaya da devam ediyorum. Disiplinliyim. Her gün uyandığımda notlarıma bakarım. Yapacaklarım her zaman yazılıdır. Kontrol ve disiplin hayatımın vazgeçilmez parçaları.
Bugün bu çekimde “Zamanlar Arası Temas” fikriyle, sanki geçmişteki Yonca bugünkü Yonca’ya rehberlik ediyormuş gibi bir dünya kuruyoruz. Sence 90’lardaki Yonca bugün seni görse en çok neye şaşırır, neye gülümserdi?
Günümüzde giydiğim kıyafetlerin, söylediğim sözlerin bu kadar yerden yere vurulup, bir kesim insan tarafından linçlenmesine çok şaşırırdı. Çünkü 90’larda sahnede giydiğim kıyafetler bu kadar mesele olmuyordu. Ya da düşüncelerimi ifade etmem bir hafta manşetlerde kalmıyordu. Gülümseyeceği şey ise şarkılarının nesilden nesile hâlâ sevilip eşlik edilmesi ve ilgi görmesi olurdu. Bu çok az kişiye nasip olan bir şey.
Senin stilin o dönem sadece moda değil, bir tavırdı. Sahne kıyafetleri, klip estetiği, saç, makyaj… Bugün dönüp baktığında o yıllarda stilini kimler hazırlıyordu? Moda açısından anlatır mısın?
Stilime yön veren en önemli şey kendi zevkimdi en başta. Yurtdışına çok giderdim. Kendi işime yatırım yapardım. Gözlemlerdim giyim kuşam ve sahne şovlarını. Oldum olası kesip biçerdim kıyafetlerimi. Olduğu gibi giymeyi sevmezdim. Kendimden bir imza katmayı severdim.
O dönem birlikte iş yaptığım isimler arasında Zeynep Tunuslu, Bahar Korçan, Toygar Toran vardı. Makyaj ve saç konusunda Zeki Doğulu, Hamiyet Akpınar ve Eti Motola ile çalıştım. Çok değerli ve ikonik işlere imza attık o dönem.
Furkan Irmak
90’ların pop dünyasında çok güçlü bir optimizm vardı. Bugün dünya daha sert, daha hızlı ve daha kırılgan bir yer. Neşe ve oyunculuğunu nasıl koruyorsun?
O dünyadan mümkün mertebe izole olup mutlu olmaya çalışıyorum. İçimdeki çocuk hep Polyanna zaten. En çok Bodrum’daki evimde huzuru buluyorum. Çemberi dar tutuyorum. Görüştüğüm, birlikte keyif alıp eğlendiğim arkadaşlarım, ailem, köpeklerim ve kedim ile vakit geçiriyorum. Negatif kişi ve olayları hayatımdan uzak tutuyorum. Dijital dünyadaki yorumlara takılmıyorum. Zaman kıymetli, ben ise daha kıymetliyim. Bu yüzden kendimi böyle korumaya gayret ediyorum.
Son olarak, bugün geçmişinle birlikte yürüyen bir kadın olarak, bu röportajı okuyanlara ve seni yıllardır izleyenler için geleceğe nasıl bir cümle bırakmak istersin? Yonca Evcimik geleceğine baktığında ne görüyor?
Anı yaşamayı asla unutmayan bir Yonca görüyorum her zamanki gibi. Anda kalıp o anın tadını dibine kadar yaşamanın öneminin farkında olmak lazım. Yarın meçhul. Ama bugünün kıymetini bilmeli. Zaman hızla akarken hiçbir şeyi ertelemeden anda kalın derim insanlara.
Furkan Irmak
90’larda dinlediğin ve en sevdiğin üç yabancı şarkıyı bu röportajın fon müziği olarak saysan?
Hiç şaşırmıyorum: Dee Lite – Groove Is in the Heart, Madonna – Vogue ve George Michael – Freedom… Hemen bu şarkıları bangır bangır dinleyerek röportajı tamamlıyorum.
