
“Keith Richards’a laf edemezsin.” Sam Houser, şirketine neden Rockstar Games adını verdiğini sorduğumda böyle söylemişti. “Rock yıldızlarının o klasik altın çağının büyük hayranıyım. Hem müziğin hem de yaşadıkları hayatın,” diye devam etmişti. “Keith Moon’un, arka taraftan şişme bir bebeğin sarktığı ve içeride bir kadının ‘Tecavüze uğruyorum!’ diye bağırdığı bir Rolls-Royce’la dolaşmasına ne diyebilirsin ki? Adam punk rock’ın atası. Bunun küçücük bir parçasını oyunlara taşıyabilirsek bir şey başarmışız demektir.”
Ekim 2002’ydi. Yeni büyük oyunları Grand Theft Auto: Vice City’nin çıkmasına yalnızca birkaç hafta kalmıştı. Röportaj vermekten kaçınan 30 yaşındaki Houser’la ve Rockstar’ın diğer kurucu ortakları olan küçük kardeşi Dan Houser ve genel müdür Terry Donovan’la Rolling Stone için görüşmek üzere Manhattan’ın SoHo semtindeki gösterişli loftlarına gitmiştim. Dünyanın en başarılı ve en tartışmalı video oyunu hakkında kendilerinin pek de açıklama yapmasına gerek olmadığına karar vermelerinden önce, birlikte verdikleri ilk ve son kapsamlı röportajlardan biri bu olacaktı.
Sonraki gürültülü ve çalkantılı yıllarda onları ve oyunlarını takip etmeyi sürdürdüm. Satış gelirleri 10 milyar doları aştı, Time dergisinde Balzac ve Dickens’la karşılaştırıldılar, gerçek hayattaki şiddete yol açtıkları gerekçesiyle açılan ve sonuçsuz kalan davalarla karşılaştılar. Jacked: The Outlaw Story of Grand Theft Auto kitabımda araştırdığım gibi, oyun sektörünün hâlâ en akıl almaz ve en sinematik skandalına da yol açtılar. 2005 tarihli GTA San Andreas’ta gizlenmiş bir seks sahnesinin keşfedilmesi, oyuna yasal kısıtlamalar getirme ve oyunu yasaklama girişimlerini tetikledi. Hillary Clinton’ın o dönemde söylediği gibi, “Grand Theft Auto ve benzeri oyunlardaki rahatsız edici içerikler, çocuklarımızın masumiyetini çalıyor ve zaten zor olan ebeveynlik görevini daha da zorlaştırıyor.”
Oyunlarla büyüyen kuşak artık yetişkin ve iktidar sahibi. GTA etrafında, Reefer Madness filmindeki esrar paniğini andıran korku dalgası sonunda yerini daha önemli bir gerçeğe bıraktı. İskoçya’dan çıkan bu küçük oyun, tüm zamanların en başarılı ve en etkili eğlence ürününe dönüştü. Rockstar bugün, Grand Theft Auto VI’nın çıkışıyla Vice City’ye geri dönüyor. Yapımı on yılı aşkın süren oyunun bütçesini Rockstar hiçbir zaman açıklamadı, ancak analistler rakamın 1 ila 2 milyar dolar arasında olduğunu tahmin ediyor. Oyun, eski asker Jason Duval ile onu hapishaneden arayan Lucia Caminos’un, Miami’nin hicivli bir versiyonuna yayılan bir suç komplosunun içine çekilmesini konu alıyor. İlk fragmanı YouTube’da 300 milyondan fazla izlendi. Netflix’te ilk kez gösterilen görüntüler ise platformun sunucularını neredeyse çökertiyordu. Rockstar’ın ana şirketi Take-Two Interactive, bu mali yılda 8,1 milyar dolarlık rekor gelir bekliyor.
Uzun zamandır seriyi takip edenler için GTA 6’nın daha kişisel bir anlamı var. Bu, oyunun arkasındaki ilk ekip dağıldığından beri çıkan ilk GTA. Donovan ve diğer kilit isimlerin ayrılmasının ardından Dan Houser da 2020’de Rockstar’dan ayrıldı. Böylece ağabeyi Sam, şirkette kalan son kurucu oldu. Sam yeni oyun hakkında her zamanki gibi sessizliğini korurken eski kayıtlarımı karıştırdım ve oyun dünyasının ilk punk rock’çılarıyla yaptığım, uzun zamandır kayıp olan röportajı buldum. İki saatlik sohbetimizde genç kurucular küstah, geri adım atmayan ve Sam’in ifadesiyle hayatları boyunca taşıdıkları takıntıların arkasında duran insanlardı. “Ben sadece oyunlara takıntılı değildim,” demişti. “Biz her şeye takıntılıydık. Müziğe, sinemaya, modaya.”
GTA 6, bu takıntının onu hiç terk etmediğini gösteriyor. Röportajımdan bu özel bölümde Rockstar ekibi, her şeyin nasıl başladığını anlatıyor.
David Kushner — Sam ve Dan, siz kardeşsiniz. İlişkiniz hiç Oasis’teki kardeşlerinkine benziyor mu? Ortalık ne kadar karışabiliyor?
Sam Houser — Geçen hafta neredeyse yumruk yumruğa kavga ediyorduk. Yılda bir kez tartışırız.
Aklınızı başınızdan alan ilk video oyunu hangisiydi?
Sam Houser —Mr. Do! adlı eski bir atari oyunuydu. Mahalle bakkalı gibi bir yerde dururdu. İçeri girer, yedi peniye bir sigara alırdın. Birkaç el de Mr. Do! oynardın. Ama beni asıl kendine bağlayan oyunlar, Sinclair ZX Spectrum’la tanıştığım dönemde çıkanlardı. Çok İngiliz bir şeydi. Kauçuk tuşları olan tuhaf, küçük bir bilgisayar. O dönemde çıkan oyunlar çok etkiliydi. Aslında ben her şeye takıntılıydım. Piyasadaki her oyun sisteminin önemli bütün oyunları bizde vardı.
Anne babanız buna ne diyordu?
Dan Houser — İlginç buluyorlardı. Sam, bütün bu süreç boyunca oyunlara daha düşkündü. Benim ilgim dönem dönem artıp azalırdı ya da oynamaya zorlanırdım. Fiziksel şiddet vardı.
Sam Houser — Oynasın diye onu döverdim.
Terry Donovan — Benim için Defender, Track and Field, Tron, Pole Position gibi atari oyunlarının olduğu bir dönem vardı. Altın çağ gibiydi. Orada dururdun ve biri Defender’da 10 peniyle iki saat dayanırsa onun adamın dibi olduğunu düşünürdün. 70’lerde büyüdüysen muhtemelen gitarist olmak isterdin. 80’lerde büyüdüysen muhtemelen DJ olmak isterdin. Bugün büyürken hayalini kurduğun şeyse muhtemelen video oyunu tasarımcısı olmak.
Bu oyunların ortak bir yanı vardı. Hepsi, ekranın ötesinde daha büyük bir dünya olduğunu hissettiriyordu.
Sam Houser — Kesinlikle. Benim için oyunların temel özelliklerinden biri bu. Şimdi yaptığımız oyunlara bak. İlk dönemlerde bunu gerçekten ortaya koyan oyun, özellikle benim için, Elite’tı. Bir uzay kaçakçısıydın ve grafikler son derece basitti. Üzerinde beyaz ışıkların olduğu siyah bir ekran. Uzayda dolaşıyor, başka uzay gemileriyle, kolonilerle, gezegenlerle etkileşime giriyordun.
Bunu çekici kılan neydi? İnsanı içine alan bir dünyanın nesi sizi etkiliyordu?
Dan Houser — Çocukken herhangi bir kitap okumak gibi. Gerçek dünyada olmadığını hissettiren herhangi bir şey gibi.
İlk GTA’yı Dave Jones ve şirketi DMA Design, İskoçya’nın Dundee kentinde geliştirdi. Oyunda sizi etkileyen ve devam oyunlarını yapmak istemenizi sağlayan neydi?
Sam Houser — GTA 1’in ilginç tarafı, grafiklerin tepeden görünüm sunmasıydı. O dönemde popüler olan Tomb Raiderve çıkan diğer oyunlar kadar net ya da çekici görünmüyordu. Seni bir dünyanın içine bırakıyor ve seçenekler sunuyordu. Oldukça doğrusal olmayan bir deneyimdi. Tomb Raider’ın sunduğu görsel tatminden, hani şu güzel göğüslü kızdan, vazgeçmeye hazır ve böyle bir deneyim isteyen bir sürü insan olduğunu gösterdi. Bir anda iki boyutlu, tepeden baktığın bir oyun oynuyordun. İnanılmaz sürükleyiciydi.
Konusunun da insanı yakalayan çok çekici bir tarafı olduğunu düşünüyordum. Bilimkurgu, fantastik dünyalar, Dungeons & Dragons, işte kılıcım, şurada da bir ork… Geniş kitlenin bunlara o kadar meraklı olduğunu düşünmüyorduk. Bizim gibi insanlara biraz daha yakın gelen şeyler yapmak istiyorduk. Satmasının nedeni, oynamanın inanılmaz eğlenceli olmasıydı. İlk adı Race n’ Chase’ti. Akılda kalıcı bir isimdi. Birleşik Krallık’ta oyun Parlamento’da gündeme geldi ve medyada çok büyük yer buldu. Bir günde beş kez BBC News’a çıktı. Aman Tanrım!
Terry Donovan — Hiç çekinmeden bir anti kahramanı merkeze alan ilk eğlence ürünlerinden biriydi. Sonunda aslında iyi biri olduğunun ortaya çıktığı bir sürpriz yok.
Dan Houser — Çekici olan özgürlüktü. Defender ve Scramble gibi oyunlar bize ne kadar özgür gelmiş olursa olsun, on yıl sonra kısıtlayıcı hissettiriyorlardı. Kendimi usta bir oyuncu olarak görmüyorum. Her oyunu oynarım. İyiyimdir de. Ama hem sıradan insanların hem de sıkı oyuncuların oynayabileceği oyunlar yapmaya çalıştığımızı düşünüyorum. Diğer bazı oyunların sorunu şu. Sinir bozucu bir noktaya geldiğinde orayı geçemiyorsun. Oysa herhangi bir Grand Theft Autooyununda zor bir yere geldiğinde gidip başka bir şey yapıyorsun. O başka şeyi yaparken de takıldığın yeri düşünüyorsun. Sonra geri dönüp çözüyorsun. Bence bu müthiş bir şey.
Oyunu buraya getirmeyi ilk önerdiğinizde nasıl karşılandınız? Birleşik Krallık’ta iyi biliniyordu ama ABD’de bir yayıncısı yoktu.
Sam Houser — Buraya gelip çok enerjik bir sunum yaptım. Benim o inanılmaz terleme hâlimle üç kat kıyafeti de sırılsıklam etmiş olmalıyım. Ofisteki herkes, “Bu herif de kim lan?” diye bakıyordu.
Yayıncılar oyuna el sürmekten mi korkuyordu?
Sam Houser — İstemiyorlardı işte. Bu sektörde işler hep şöyle yürür. “Şu ne yapıyor? Biz de aynısını yapmalıyız.” Diğer herkes üç boyutlu platform oyunları, üç boyutlu spor oyunları, çeşit çeşit nişancı oyunu yapıyordu.
New York’a gelmek nasıl bir deneyimdi?
Sam Houser — Buraya ilk kez 18. yaş günümde geldim. Deri hip-hop şişme montları ve Air Jordan V almak için gelmek, 18. yaş günü hediyemdi falan. O andan itibaren buraya fena hâlde âşık oldum. Oyun sektörü geleneksel olarak Batı Yakası’na aitken benim burada oyun yapıyor olmam… Bazı açılardan bunun kaderim olduğunu hissediyorum. Sanki bunu kurmak için görevlendirilmiştik.
Gerçekleştirmek istediğiniz amaç neydi?
Sam Houser — Temelde kendi tavrımızı oyunlara taşımak, oynayan kitleye daha yakın hissettiren oyunlar yapmaya çalışmaktı.
Dan Houser — Daha modern, daha erişilebilir, grafikten önce oynanışı önemseyen ama biraz anarşik, biraz sivri bir fantezi. Dungeons & Dragons okurken aklına gelecek türden değil, sokakta yürürken hayalini kuracağın bir fantezi. Büyücü olmak yerine sokak yarışçısı olduğun bir dünya.
Def Jam Records’tan ilham aldınız. Onlarda sizi çeken neydi?
Terry Donovan — [Sam’e dönerek] Def Jam beyzbol ceketini ne kadar istiyordun?
Sam Houser — Dünyadaki her şeyden çok. Şöyle bir tavırları vardı. “Biz buradan geliyoruz. Yaptığımız iş bu. Bizi sevmiyorsan siktir git. Dokunduğumuz her şey bir şekilde daha büyülü oluyor.” Rick Rubin gibi biri benim için müthiş bir kahraman. Çünkü öncülüğünü yaptığı hip-hop’tan Slayer’a, oradan The Cult’a geçiyor.
Burada işe ilk başladığınızda New York’un neresinde yaşıyordunuz?
Sam Houser — Oraya Komün diyoruz.
Terry Donovan — South Street Seaport’ta, Water Street üzerinde, birinci katta bir daireydi. Ön cephesi camdı. İçeri zerre ışık girmiyordu.
Sam Houser — Yaklaşık 20 kişi vardı. Ben oraya geldiğimde yedi kişi falan yaşıyordu. Odasında, kavanoz dibi gözlükleriyle oturan ergen klişesi, oyun sektörünün boynuna lanet olası bir yük gibi asılmış durumda. Bunu yapanlar yalnız başına oturan dokuz ya da 12 yaşında çocuklar veya ileride okul çağındaki kızlara teşhircilik yapacak tipler değildi.
Bu tavrı oyunlara taşıdınız. Peki içeriği ne kadar ileri götürebileceğiniz konusunda sınırı nerede çiziyorsunuz?
Terry Donovan — Sınırı, neyi komik ve neyi zevkli bulduğumuza göre kendimiz belirliyoruz. Başkalarının ne düşündüğünün büyük bölümüyle ilgisi yok. Komik buluyorsan oyun cihazına takarsın, bulmuyorsan takmazsın. Grand Theft Auto’yu ulusal televizyonda 30 saniyelik bir özete indirgediğinde, içinde seks işçisi olan bir oyuna dönüşüyor ve mümkün olan en yüksek düzeyde saldırgan bulunuyor. Mesele şu, oyuncuların hepsinin on yaşında olmadığını fark ediyorsun. Her şeyden önce gelen, topluma faydalı bir değer sunma sorumluluğumuz yok. Bizim sorumluluğumuz, genç yetişkinlere kendi kendilerini eğlendirebilecekleri bir araç seti sunmak.
GTA’daki seks ve şiddet üzerine çok fazla tartışma yaşandı. Siz oyunun ahlak anlayışını nasıl görüyorsunuz?
Sam Houser — Oyunda yanlış bir şey yaptığında polis gelip seni yakalıyor. Ortalıkta dilediğin gibi dehşet saçıp devam edemiyorsun. Suç işlersen polis peşine düşüyor. Daha fazla suç işlersen daha çok peşine düşüyorlar. Devam edersen FBI geliyor, SWAT geliyor, sonra da ordu geliyor. Görevleri oynarken yalnızca kötü insanlara kötülük yapıyorsun. Başka gangsterleri öldürüyorsun.
Siz oyunu nasıl oynamayı seviyorsunuz?
Sam Houser — Keyif için oynadığımda genellikle arabayla dolaşıp güzel şeylere bakıyorum. Mümkün olduğunca sinematik bir şekilde araba kullanıyorum. İçinde kalmış bir yönetmenlik hevesim var sanki. Müzik dinlerken kafamda kendi küçük hikâyelerimi yaşıyorum. Düşünsene, 30 yaşındayım. Biraz acıklı, değil mi? Kendi dünyama dalıp gidiyorum.
Sizi Miami’ye çeken neydi? Vice City’yi neden oradan yola çıkarak yarattınız?
Sam Houser —Scarface, Miami Vice… GTA III’ün sonunda bütün ekibi Miami’ye götürdük. Hepimiz oradaydık. Burayı yaşayacağız, havasını soluyacağız, burayı öğreneceğiz. Araştırma için Ocean Drive üzerinde gayet sıradan bir otelde kalıyorduk. Gündüzleri ellerinde kameralarla dolaşan 30 İskoç düşün. Haftanın ikinci yarısında herkes fena hâlde güneşte yanmıştı.
Dan Houser — Vice City tam olarak Miami değil. Grand Theft Auto’nun gözünden Miami. Öte yandan doğru sayıda köprü koymadın ya da bazı şeyler biraz farklı diye meraklıları da kızdırmak istemiyorsun. Biz ayrıntılara o kadar takıntılıyız ki aynı şekilde takıntılı başka insanları kızdırmak istemiyoruz. Örneğin radyo reklamları için ben ve birlikte çalıştığım arkadaşlardan biri, saatlerce 80’lerin radyo reklamlarını dinlerdik. Reklam ajanslarını arayıp “80’lerden elinizdeki en iyi radyo ve televizyon reklamlarının hepsini bize gönderin,” derdik.
Sam Houser — 80’lerin hicvini yapmaya çalışıyoruz.
Oyundaki karakterleri gerçek ünlülerle eşleştirirken sürece ne kadar dahil oluyorsunuz?
Sam Houser — Oyuncuları kendimiz seçiyoruz. Menajerleriyle kendimiz iletişime geçiyoruz. Tommy Vercetti’yi Ray Liotta canlandırıyor. Karşısında Lance Vance var, onu da Miami Vice’ın [Ricardo] Tubbs’ı Philip Michael Thomas oynuyor. İkisinin birlikte gerçekten çok eğlenceli anları var.
Porno yıldızı Jenna Jameson’a da rol vermeye karar verdiniz.
Dan Houser — Karakteri bir porno yıldızı. Kendisi çok tatlıydı. Gerçekten çok sevimliydi. Kocası, annesi ve babasıyla geldi. Ben de böyle durumlarda iyice İngilizleşirim, o yüzden biraz… “Merhaba Jenna. Sesin biraz heyecanlı gelebilir mi?” diyorum. Bana giderek daha tuhaf bakıyor ve “Seks yapıyormuş gibi ses çıkarsam nasıl olur?” diyor. Ben de “Aslında harika olur,” diyorum.
Vice City’de en sevdiğiniz anlar hangileri?
Sam Houser — Benim en sevdiğim şey muhtemelen genel görünümü. Pek çok şeyi üzerine kurduğumuz fikir şuydu. Bana neon getirin. Neon olmak zorunda!
Dan Houser — Bir filmde yapabileceğin her şeyi ve daha fazlasını yapabiliyorsun. Yaklaşık beş filmlik olay örgüsünün arasına giren bütün parçalar da var. Ama filmden farklı bir deneyim.
GTA’nın açık dünya tasarımından söz ettiniz. İnsanlara oyunlardaki özgürlüğü sunabilen başka bir mecra var mı?
Sam Houser — Neredeyse tanımı gereği yok. Kendi maceranı seçtiğin kitaplar dışında. Şöyle hissediyorsun, “İşte benim küçük dijital arazim. Arabam da orada, diğer her şey de. Bu küçük alan benim.” Alt tarafı birtakım rakamlar, birler ve kodlardan ibaret. Ama cihaz açık ve çalışıyorken o dünya orada, gerçek.
GTA’nın geleceğinde ne görüyorsunuz? İnsanlar sürekli yeni ve sivri bir şey beklerken içerikte çıtayı nasıl yükseltiyorsunuz?
Terry Donovan — Oyunun bok gibiyse sivri olmanın hiçbir anlamı yok.
Sam Houser — Sonuçta bu ülkede, yaptığımız işi yaptığımız için bizi ülkeden attırmak veya hapse tıktırmak isteyen yeterince insan var. Seks işçisi meselesi yüzünden başımıza gelenlere bak. İnsanların ne kadar muhafazakâr olduğuna şaşırırsın.
BU İÇERİK İLK OLARAK GQ US WEB SİTESİNDE YAYINLANMIŞTIR.