Çocukken yaz; içimizi kıpır kıpır eden, ucu bucağı görünmeyen bir özgürlük senfonisiyken, araya yetişkinlik hayatı, teslim tarihleri ve şehrin koşturmacası girdi; yazın o saf coşkusunu, takvimdeki sıradan sıcak günlerle takas eder olduk. En azından ben, o hafta sonu Bodrum’a doğru yola çıkana kadar öyle hissettiğimi itiraf etmeliyim.
Prime Video’nun yeni yerli orijinal filmi Yaz Evi’nin galası için Ruins Luxury Resort Bodrum’un kapısından içeri adım attığımda, sadece muhteşem bir hafta sonu deneyimine değil, ruhumun uzun süredir kapalı kalan bir odasına da giriş yapacağımı bilmiyordum. Yalıkavak’ın eşsiz gün batımına karşı, denizden gelen hafif rüzgâr ve etrafa yayılan patlamış mısır kokusuyla birlikte Yaz Evi’ni izlemek, filmi yalnızca seyretmekten çok onu deneyimlemekti benim için. Bir yanda Bodrum’un o tanıdık yaz akşamı hissi, diğer yanda 90’ların sıcaklığıyla örülü bir hikâye…
Filmde Selin, kendini anne ve babasının tanıştığı 1996 yazında buluyor. Fransa’dan gelen mektup arkadaşı olarak annesinin gençlik yıllarına tanıklık ediyor; hayallerini, kararsızlıklarını
ve yıllardır yalnızca “annesi” olarak bildiği bir kadını yeniden keşfediyor.
Filmi izlerken kendimi sık sık aynı şeyi düşünürken buldum:
Annem benim yaşımdayken nasıl biriydi?
Ne istiyordu?
Nelerden vaz geçmişti?
Ve bugün beni ben yapan şeylerin ne kadarı onun yarım kalmış hikâyelerinden geliyor?
Yaz Evi’nin en sevdiğim tarafı buydu. Nostaljiyi yalnızca 90’lar referanslarıyla kurmuyor.
İnsanları, anne-kız ilişkisini ve geçmişin günümüze taşıdığı izleri konuşuyor. Ama bunu
ağırlaştırmadan, içimizi ısıtarak yapıyor. Tıpkı yaz akşamları gibi; hafif ama etkisi uzun süren
bir şekilde.
Bazı filmler hikâye anlatır.
Bazıları ise size bir şeyi hatırlatır.
Yaz Evi benim için ikincisiydi.
Yavaşlamak.
Hatırlamak.
Ve yeniden heyecanlanmak…
Yaz Evi’nin içimi ısıtan dünyası Bodrum’daki özel gösterimin etkisiyle kendimi uzun zamandır ilk kez takvimlerin ve teslim tarihlerinin ötesinde bir yerde bulmamı sağladı. Şehrin koşturmacasında unuttuğum o saf Haziran coşkusunu cebime koyup Bodrum’dan ayrılırken, bu yazın bende çok başka izler bırakacağını hissediyordum. Bu yaz, o yazdır belki de...
