Nedense bu kez doğru yapacaklarına aptalca inanmıştım. James Gunn’ın, Peter Safran’la birlikte şekillendirdiği DC sinematik evrenini resmen başlatan Superman’i, bir ölçüde nüfuz edilmesi zor bir karaktere ferahlatıcı bir yorum getirmişti. Gunn’ın planladığı yapımların geri kalanıyla ilgili bazı çekincelerim vardı. Örneğin, bu filmin ardından gelen Supergirl macerası, tam da tahmin ettiğim ölçüde bir yanlış adım olduğunu kanıtladı. Ama çağdaş bir Clark Kent’i beyazperdeye taşımak küçümsenecek bir başarı değildi. Gunn’ın tonu ve yaklaşımı, diye düşünmüştüm, sonunda hak ettiğimiz beyazperde Justice League macerasının önünü açabilirdi.
Pazartesi günü gelen büyük haber bunun ne kadar safça bir umut olduğunu gösterdi: WB-Paramount-Skydance arasındaki kutsal olmayan birleşmenin ardından Gunn ve Safran artık yok. Bir auteur’ün DC dönemi daha henüz ayağını sağlam basamadan budandı. Haberin yarattığı şok geçtikten sonra aklıma hemen, asılmak üzere olan James Franco’nun yer aldığı o meme geldi. İlk seferin mi?
20 yıl önce Iron Man ve Thor gibi C sınıfı süper kahramanların sinema uyarlamaları piramidinin tepesinde yer alacağı, Justice League yıldızlarının ise bitmek bilmeyen bir geliştirme, yıkma ve yeniden kurma döngüsünde debeleneceği fikri gülünç gelirdi. Kevin Feige’nin MCU’sunu bu kadar etkileyici yapan şeyin bir parçası da elbette bu: Yalnızca birbirine bağlı filmlerden oluşan serisinin ölçeği ve kapsamı değil, bunu daha geniş süper kahraman panteonunda hiçbir zaman o kadar popüler olmamış bir grup karakterle başarması. Ancak bu düzen yükselirken DC’nin talihi bir aşağı bir yukarı savruldu. Christopher Nolan’ın Batman üçlemesi ise güzel bir istisna olarak kaldı. DC hayranları da birbiri ardına gelen aşağılanmalara katlanmak zorunda kaldı.
Biz sadık DC hayranları temelde 2026 öncesi Knicks, 2004 öncesi Red Sox ya da 2016 öncesi Cavs taraftarları gibiyiz. Hangisini isterseniz seçin. Kendimi öyle aşırı fanatik biri olarak bile tanımlamazdım ama büyüdüğüm karakterler bunlardı. Özellikle de çizgi roman okumaktan çok cumartesi sabahı çizgi film izleyen biri olarak. Bruce Timm’in Batman ve Superman animasyon dizileri, bu iki yapımın birbiriyle birleşerek Justice League’i oluşturması ve aynı zamanda Batman Beyond ile cesurca yeni bir alan açması tam benim olayımdı. Aynı dönem Fox’ta Spider-Man ve X-Men gibi inanılmaz diziler de vardı ama bu ikisinin gelişmeye devam edeceğini, buna karşılık auteur yönetmen üstüne auteur yönetmenin Timm’in, hayranlıkla izleyen 11 yaşındaki çocuklardan oluşan koca bir kitlenin önünde başardığı şeyi yapmaya çalışıp başarısız olacağını hiç düşünmezdim.
Her şey Wolfgang Peterson’ın iptal edilen Batman versus Superman filmine kadar uzanıyor. Bu, Hollywood tarihindeki bir Sliding Doors anıydı ve genç, aç Christopher Nolan’ın Batman Begins ile büyük bütçeli film konusundaki hünerini kanıtlamasına ve gelmiş geçmiş en büyük kahramana hak ettiği sinematik yeniden başlangıcı vermesine imkan sağlayan şartları yarattı. Nolan’ın yıldızı yükselirken Bryan Singer’ın 70’lerin havasını geri getirmeye çalışan Superman Returns’ü neredeyse anında çakıldı ve DC’yi bir kez daha Highlander tarzı bir duruma soktu. Nolan’ın üçlemesiyle yarattığı olumlu hava, daha sonra Snyderverse olarak tanıyacağımız döneme bıraktı kendini. Bu dönem Zack Snyder’ın Superman’i yeniden başlattığı Man of Steel ile başladı. Sağlam bir filmdi ama kendimi hiçbir zaman onu bütün kalbimle sevmeye ikna edemedim.
Tarihçiler size Snyder’ın sonunu getiren şeyin, hissedarların Marvel’la rekabet etme açlığı olduğunu söyleyecektir. Batman, Wonder Woman ve ekibin geri kalanını hikayeye zorla sıkıştırıp bir Justice League filmini hızla hayata geçirme baskısı da cabası. Snyder dönemi, liderlerinin dehasına laf eden herkese saldırmaya hazır, son derece sadık hatta kudurmuş bir hayran kitlesi yarattı. Ama kişisel olarak bütün o yılları, türün en sağlam, en iyi ve izleyiciyi en kolay memnun edebilecek karakterlerinden bazılarının nasıl olup da Frank Miller’ın çöpe attığı fikirlerden fırlamış gibi duran bütün bu havaya maruz bırakıldığına inanamayarak geçirdim: Aşırı ağır çekimler, ölçüsüz ve sanatsız yıkımlarla dolu dövüş sahneleri, Gal Gadot’nun replik okuyuşları ve CrossFit seanslarının arasında kötü adamları biçip geçen Bruce Wayne. Gelmiş geçmiş en havalı süper kahraman ekibi, Jared Leto’ya bakıp “İşte Heath Ledger’ın ardından Oscar’lık bir kötü adam olabilecek kişi,” diye düşünen bir adamın elindeydi. Snyder’ın ailevi bir trajedinin ardından Justice League’den çekilmesi ve kendi vizyonunun üzerine Joss Whedon’ınkinin bindirildiğini görmek zorunda kalması son derece onur kırıcıydı. Ama The Snyder Cut mı? Hala bana göre değil.
James Gunn’ın DC’deki görev süresi, en azından bütün gün Mountain Dew’u kafaya dikip Eminem dinlemeyen bizler için Justice ekibinin başına uzun zamandır gelen en umut verici şeydi. Uzun zamandır Superman’in eski usul iyimser özünü gerçekten, ama gerçekten anlayan ve bunu çağdaş bir izleyici için başarıyla yeniden paketleyen ilk yönetmendi. Daha geniş DC evrenini unutun. Gunn’ın yalnızca Metropolis’te kurduğu dünya bile güzel bir evrenin başlangıcı gibi hissettiriyordu. Corenswet’in karaktere getirdiği sempatik yorum ve Rachel Brosnahan’la arasındaki kimya, Gunn’ın büyük resmi biraz geri plana atıp daha fazla Superman macerasının tadını çıkarmasını bile istememe yol açmıştı. Yine de onun planı da ancak bir yere kadar yeni olabilirdi. Matt Reeves ve Robert Pattinson’ın, eleştirmenlerce beğenilen ancak Gunn’ın vizyonuyla uyuşmayan The Batman yeniden başlatmasının gölgesinde işe koyulmuştu. En iyi ihtimalle, aynı anda yapım aşamasında olan iki farklı Batman gibi pek de zarif olmayan bir durumla karşı karşıya kalacaktık. Üstelik Gunn’ın Andy Muschietti’nin The Flash’ını, DCU’nun Batman filmini ona emanet edecek kadar beğenmiş olması da kesinlikle endişe vericiydi.
Ama bir şeyler inşa ediyordu ve zaman kaybetmiyordu. Reeves, anlaşılır biçimde ailevi bir acil durum nedeniyle ara vermeden önce bile The Batman II’yi hayata geçirmek için keyfine göre ağırdan alıyordu. Gunn ise geçen temmuz Superman’i vizyona sokmuş ve devam filmi Man of Tomorrow’u gelecek temmuz çıkarmayı planlamıştı. Bu film muhtemelen Snyder’a izin verilenden biraz daha zarif biçimde bir Justice League filmine zemin hazırlayacaktı. Skyler Gisondo’nun Jimmy Olsen’ına özel bir spin-off dizisine yeşil ışık yakmak gibi yan görevlere belki biraz fazla rahat dalıyordu ama önündeki asıl işe yönelik odağı hiçbir zaman sarsılmadı. Onun amaçsızca dolandığı anlatısı her zaman kötü niyetliydi. Bunun için Superman’in ilk perdesinden öteye bakmanıza gerek yok. Film, Gunn’ın DCU’sundaki mevcut düzeni nefes nefese kurmaya çalışıyor, hem de zaman zaman senaryonun zararına olacak kadar.
Bu tohumların filizlendiğini zaten görmeye başlamıştık. Örneğin geçtiğimiz yaz HBO’da yayımlanan Lanterns dizisi sayesinde Aaron Pierre, John Stewart’ı herkesin bildiği bir kahraman olmaya daha da yaklaştırmayı başardı. Pierre ve büyük ihtimalle Wonder Woman’ı canlandıracak olan Adria Arjona’nın Man of Tomorrow’da yer alması planlanıyordu. Gunn’ın esprili ve canlı vizyonu herkese hitap etmiyor olabilir ama en azından biraz daha pişmesine izin verilmeyi hak ediyordu. Tuhaf bir şekilde Gunn’ın kovulması, ara seçimlerdeki mavi dalgaya karşı gelen ilk geri tepmelerden biri gibi hissettiriyor. Çizgi roman yapımlarında siyaset aramak nihayetinde aptalca ama Superman 2025’in 3 Kasım sonrasındaki iyimserlik dalgası sırasında en çok meme’e dönüştürülen filmlerden biri olmasının bir nedeni var. Filmin olay örgüsünün İsrail ve Filistin’e yönelik pek de örtülü olmayan bir alegori olmasından hiç söz etmiyorum bile.
Peki şimdi ne olacak? Kim bilir. Man of Tomorrow bir tür ölüm sonrası eser gibi gösterime girebilir ya da tamamen rafa kaldırılabilir. David Corenswet, Brandon Routh’un akıbetini mi yaşayacak? John Stewart’ın bu versiyonunu son kez mi gördük? Adria Arjona’nın Wonder Woman’ı hayata bile geçebilecek mi?
Yine başladığımız noktaya döndük. Skydance’in başındaki David Ellision, Gunn ve Safran’ın yerine şimdiden eski MCU yapımcısı Jeremy Latcham’i getirdi. Latcham, nineye, dedeye ve papaza hitap edecek filmler yapmakla daha fazla ilgilenen bir adam. Görünüşe göre güvenli orta yolu oynayan ve bütün bu uyarlamaların en temel, en popülist yorumlarını sunabilecek bir rol oyuncusu olacak. Bu kahraman ekibinin tutarlı, bırakın gerçekten harika olmasını, bir yorumunu bir gün görebileceğime dair umudumu artık kaybediyorum. Pek çok kişi denedi, hepsi başarısız oldu ve işin başındaki insanlar yalnızca daha da aptallaştı. Tanrı sizinle olsun, sadık DC hayranları. Bruce Timm’in çizgi filmleri hep bizimle olacak.
BU İÇERİK İLK OLARAK GQ US WEB SİTESİNDE YAYINLANMIŞTIR.
