Geleneklerden, peyzajlardan ve kuşaklar arası hafızadan beslenen kültürel referanslar çağdaş bir bakış açısıyla yeniden yorumlanır ve geçmiş ile bugün arasında samimi bir diyalog kurar.
Yazel’in dokuz look’tan oluşan koleksiyonu örgü dokular, el işi pileler, kroşe detayları ve katmanlı yüzeylerden oluşan zengin bir malzeme dili sunuyor. Her parça kimliğin görünür ve görünmez birçok katmandan oluştuğu fikrini araştırırken, asimetrik kesimler, akışkan siluetler ve ikat astarlar gibi iç tekstiller, yüzeyin altında gizli boyutları ortaya çıkaran anlatı öğelerine dönüşüyor.
Koleksiyonun görsel dilini kişisel semboller de şekillendiriyor. Tasarımcının annesiyle ilişkilendirilen uzun saç imgesi akışkan formlar ve dokularla yeniden yorumlanarak yakınlık, koruma ve hareket hissi yaratıyor. Yazel’in Türkiye’deki deniz, aile ritüelleri ve şefkat jestleri gibi çocukluk anıları ise koleksiyonun duygusal atmosferini belirliyor.
Örgü koleksiyonda merkezi bir rol oynuyor ve tek plakalı örgü makinesinde “fully-fashioned” tekniklerle, çoğunlukla “deadstock” (elde kalan stok) iplikler kullanılarak üretiliyor. Zanaatkarlığa ve bilinçli üretime dayanan bu süreç, teknik hassasiyet ile hikaye anlatımını birleştiriyor, giysileri yalnızca estetik nesneler olarak değil, aynı zamanda hafıza, anlam ve yaşanmış deneyim taşıyıcıları şeklinde sunuyor.
Marka giysilerin nasıl bir anlam taşıdığıyla ilgileniyor, kıyafetlerin tarih, duygu ve yaşanmış deneyimi nasıl içinde barındırabildiğini ve kimliği koruyup yeniden yorumlayan bir dil haline nasıl gelebileceğini araştırıyor.
Ailesindeki kadın kuşaklardan aktarılan sembolik pratikler, ritüeller ve jestlerden beslenen Yasemin Ezel Kıraç modayı geçmiş ile bugün arasında bir çeviri alanı olarak görüyor. İstanbul ve New York arasında çalışmaya devam ederken, kültürel miras ile çağdaş yaşam arasında sürekli bir diyalog kuruyor, markasını hafıza, özen ve kültürel süreklilik etrafında şekillendiriyor.
Yazel zanaat, niyet ve malzeme duyarlılığını önemseyen araştırma odaklı bir pratikle yönlendiriliyor. Sürekli gelişen görsel ve materyal diliyle kişisel ve kolektif hafızanın nasıl biçim aldığını araştırıyor, geleneği sabit bir şey olarak değil, bakım ve üretim yoluyla taşınan yaşayan bir yapı olarak ele alıyor.
