Mazhar Alanson yılları biriktiren, onları saklayan, sonra gerektiğinde şarkılara dönüştürerek hayatın içine geri bırakan biri. Bir müzik efsanesi olarak hepimizin hayatının bir noktasında melodileriyle var olmuş ve yıllar sonra da Türk müziğine bıraktığı miraslarla var olacak. Mazhar Alanson’la konuşurken, zamanın insanın omuzlarına ağırlık yüklediğini değil, bir manzara açtığını hissediyorsunuz. Bu yüzden Men of the Year 2025 sahnesinde "Onur" ödülünü alıyor olması sürpriz olmayabilir.
Mazhar Alanson o yılları şöyle tarif ediyor: “Zaman zirveye tırmanmak gibi; yorulup nefesin kesiliyor ama sonunda manzarayı görebiliyorsun. Bilgelik demeyelim ama tecrübe sahibi oluyor insan.”
Bu cümle aslında MFÖ’nün hikâyesini de özetliyor. 1970’lerin Türkiye’sinde, müzik sektörünün henüz yeni şekil değiştirmeye başladığı bir dönemde, Mazhar-Fuat-Özkan üçlüsü bir araya geldiğinde sadece yeni bir grup kurmadılar;
Türkiye pop müziğinde yepyeni bir yön açtılar. Arabeskin yoğun olduğu bir dönemde, kendi melodik renklerine güvenerek ayakta durdular. Mazhar o günleri şöyle hatırlıyor:
“Bilinmek istiyorduk! Şarkılarımıza güveniyorduk. Arabesk ortamında pop müziğin köşe taşlarından biri sayılabilir MFÖ.”
MFÖ’nün başarısının, müzikal bir hediye olması kadar önemli, hatta belki ondan daha da güçlü bir yönü daha vardı: Samimiyet. Mazhar Alanson’un sesi, hem hafif bir tebessüm hem de hiç duyulmayan bir hüzün gibi. Bu dengeyi nasıl kurduğunu sorduğunuzda tek bir kelime söylüyor:
“Benim için doğal.”
Bu doğallık, grubun tüm diskografisinde kendini hissettirdi; "Ele Güne Karşı"nın hafif ironisinde de, "Sarı Laleler"in melankolisinde de, "Ali Desidero"nun teatral enerjisinde de.
Ve belki de MFÖ’yü dört kuşağa ulaştıran tam olarak buydu: Bir nesli geçmişe bağlarken diğer nesli geleceğe taşıyan bir köprü rolü. Sevgili Özkan Uğur’un MFÖ belgeselinde ettiği bir cümle aklıma geliyor: “MFÖ dört kuşağa hitap ediyor, yaklaşık 209 yaşındayız.”
Mazhar bu uzun yolculuğun sırrını şöyle açıklıyor:
“Batı müziğiyle başlayıp sonra kendi makamlarımızı öğrenmek gibi.”
Yani MFÖ'nün DNA’sı, hem batının hem de İstanbul’un eski mahallelerinden yükselen melodilerle, dün de bugün de zirvedeki yerini hiç zorlanmadan koruyor.
MFÖ’nün tarihinde her şey mükemmel değildi; kayıplar, ayrılıklar, sessizlikler oldu. Özkan Uğur’un kaybı özellikle; hem Mazhar hem Türkiye için sarsıcıydı. Yıllarca sahneyi ve şarkıyı paylaştığınız bir dostun yokluğu, bir grubun da kalbinde boşluk bırakır. Fakat Mazhar’ın sessizlikle ilişkisi alışılmışın dışında, onu üretmekten hiçbir şey alıkoyamıyor.
Zaman zirveye tırmanmak gibi; yorulup nefesin kesiliyor ama sonunda manzarayı görebiliyorsun.
“Üretme otomatikman oluyor. Yani üretim durmuyor. Elbet bir ilham periniz olmalı.”
Belki de bu yüzden Mazhar Alanson hâlâ üretmeye, yazmaya, sahneye çıkmaya devam ediyor. Çünkü sahne onun için bir mekan değil, bir his. Kendisine, motivasyonunu soruyoruz:
“Sahne ve seyirci. Sahne heyecanı.”
MFÖ ilk sahne almaya başladığında renkli şapkalar ve eğlenceli sahne kıyafetleriyle o zaman da dönemin öncüsüydü. Şimdi gerçek bir rock yıldızı görüyoruz. Deri pantolonlar, oversize hoodie’ler… Stilinde yıllardır süren o cesur seçimlerin arkasında ise sevgili Biricik Suden var:
“Biricik sayesinde giyim konusunda eskiye nazaran daha değişik tercihlerim oldu. Beni cesur seçimlere Biricik yönlendirdi.”
Bir ikonun, stilinde bile sevdiği insanın izi olması, belki de onun en “Mazhar” tarafı.
Tüm bu yolculuğun sonunda, genç hâline bir cümle söyleme şansı olsaydı, diye merak ettiğimizde, cevabı şaşırtıcı derecede sade:
“Müzik seni mutlu eder.”
Aslında bu cümle, Mazhar Alanson’un hayatını anlatan en doğru özet.
